
Critici spreken over een wooncrisis en pleiten voor meer focus op sociale huur. Natuurlijk, de uitdagingen op de huurmarkt zijn reëel, en Vlaanderen erkent dat. Daarom investeren we 6 miljard euro in sociale huisvesting en zetten we in op budgethuur om kwetsbare groepen op de private huurmarkt te ondersteunen. Het Vlaamse beleid werkt aan beide fronten: we versterken de huurmarkt én stimuleren eigenaarschap. Dat lijkt voor sommigen een contradictie, maar het is een geïntegreerde aanpak die de kern van het probleem aanpakt: het aanbod vergroten.
De Woonzaak wil het beleid herstructureren, met een sterke focus op huur en het verminderen van eigenaarschap. Maar dat is een kortzichtige benadering. Het Vlaamse beleid erkent dat er geen snelle oplossing is. Het creëren van nieuwe wooneenheden is een traag, complex proces dat jaren vergt – een realiteit die ook deze minister van Wonen net als haar voorgangers ondervindt. Dit vraagt samenwerking van sociale woonmaatschappijen, private ontwikkelaars, verhuurders, lokale besturen en het Vlaamse beleid. Dit dagdagelijkse werk is complex, maar noodzakelijk. De concrete oplossingen van de Woonzaak om dat aanbod uit te breiden? Die hebben we nog niet gehoord.
Het Europese rapport dat Vlaanderen scherp bekritiseert, negeert deze nuance. Het stelt dat Vlaanderen tekortschiet op sociale huisvesting en betaalbaarheid, en te veel inzet op eigendom. Ja, Vlaanderen heeft slechts 6% sociale huurwoningen – dat is minder dan Nederland (28%) en Frankrijk (17%). Maar de Vlaamse woonmarkt zit gewoon anders in elkaar, gelukkige maar, en met een investering van 6 miljard euro blijft deze Vlaamse Regering hard werken aan structurele oplossingen, zoals de bouw van nieuwe sociale woningen, niet aan tijdelijke huurpremies die breed doorgevoerd de huurprijzen enkel verder opdrijven.
De kritiek dat eigenaarschap vooral de hogere inkomens bevoordeelt, negeert de maatregelen die Vlaanderen juist neemt om koopwoningen bereikbaar te maken voor bredere groepen. Denk aan de verlaging van registratierechten en de Vlaamse Woonlening, die gezinnen helpen om hun woonplannen waar te maken. Of de Vlaamse woonwaarborg die er snel mag komen. Eigenaarschap biedt niet alleen stabiliteit, maar creëert ook financiële veerkracht. Voor lage- en middeninkomens is het kopen van een huis vaak dé manier om economisch vooruit te komen en financiële zekerheid op te bouwen.
De wooncrisis is niet op te lossen door simpelweg huursteun te verhogen. Dit drijft de prijzen in het segment van betaalbare huurwoningen verder op, waardoor nog meer mensen uit de boot vallen. De Vlaamse overheid kiest daarom voor structurele oplossingen: meer sociale woningen, striktere kwaliteitsnormen en verbeterde handhaving om krotverhuur tegen te gaan. We werken aan het versnellen van bouwprocedures en investeren in energiezuinige renovaties, ook voor huurwoningen.
De Woonzaak reduceert het Vlaamse woonbeleid tot een politieke kwestie, terwijl het gaat om het welzijn van duizenden Vlamingen. De Vlaamse Regering zet in op eigenaarschap omdat het werkt – voor gezinnen en voor economische stabiliteit. Het Vlaamse woonbeleid is geen falen; het is een beleid van lange adem dat structurele verbeteringen nastreeft in plaats van tijdelijke financiële tegemoetkomingen.